Een aantal jaren geleden is Sarah Van Marcke begonnen met de reeks ‘Untitled’ (oorspronkelijk PostFab), een fotoreeks waarin ze een onderzoek voert naar de positie van de mens in het urbane landschap. De wereld die gecreëerd wordt in deze reeks één waarin alles wat als ‘oorspronkelijk’ en ‘natuurlijk’ kan worden opgevat overwoekerd wordt door asfalt en beton. Het is een wereld waar de natuur een slaaf is geworden, die gecontroleerd ingeschakeld wordt en waar enkel haar esthetische waarde van belang is. In haar foto’s, die gezien kunnen worden als registraties van performatieve acties, confronteert de fotografe haar eigen lichaam met diverse artificiële omgevingen. Op deze manier stelt ze de manier waarop het lichaam zich bevindt/gedraagt in een ruimte in vraag. Tegelijkertijd voor en achter de camera, kan Sarah’s lichaam opgevat worden als het ‘anti-subject’ van het beeld; haar achtergelaten lichaam wordt herleid tot een object in de ruimte dat zich tracht aan te passen aan haar omgeving door imitatie van kleuren, vormen,... De handelingen worden overdreven om de vreemde en ‘onwereldse’ relatie met de hedendaagse vorm van ruimte te benadrukken.
Met het gebruik van haar eigen lichaam heeft Sarah niet als intentie zelfportretten te maken, maar eerder haar lichaam als een sculptuur te benaderen, in de traditie van bijvoorbeeld Valie Export, Dennis Oppenheim of Erwin Wurm.
De zoektocht naar de locaties is van essentieel belang voor de fotografe, ze kiest haar locaties met een historische, politieke of intellectuele achtergrond.
Ze gaat opzoek naar urbane situatie en gebouwen over de hele wereld en plant werkreizen die haar reeds in verschillende landen bracht in Europa (Frankrijk, Italië, Duitsland), zelf tot in Brazilië, waar Sarah een residentie had aan de Universiteit van Brasilia om de unieke locale, urbane situatie en het werk van Oscar Niemeyer te onderzoeken.
De locaties worden geselecteerd op basis van hun kwaliteiten die door visionaire architecten als Corbusier werden gecreëerd sinds het begin van de vorige eeuw tot nu. De beelden tonen niet enkel de esthetische kwaliteiten maar bevragen op een gelaagde manier de utopische motivaties van de architecten en stadsplanners. Het lichaam in de beelden wordt gebruikt om binnen het kader een balans te creëren of deze net uit te ondermijnen. Op een soms humoristische manier flirten ze met de vorm van de ruimte. Maar er is ook steeds een glimp van melancholie en tristesse aanwezig, om de donkere zijde achter de realiteit van deze visionaire constructies - de complexe leefomstandigheden, verval, corrosie, onthechting,... - bloot te leggen en in een juiste historische context te plaatsen.
Zoals de serie ‘Untitled’ is de serie ‘Places’ een doorlopend project. ‘Places’ onderzoekt architecturale constructies als hoofdpersonage ten opzichte van de omgeving. De positie van de camera, de architectuur en het landschap zijn van essentieel belang en bepalen de kracht van de beelden. De banaliteit van sommige van deze plaatsen wordt verheven tot een heroïsche status. Wat men ziet is een tunnelschacht, een bar, een kerk, een bioscoopscherm,... De technische benadering wijst bepaalde bijzonderheden aan die deze plaatsen bezitten.
2 dec. 2009 - 13 dec. 2009
Kyoto International Community House
25 jan. 2010 - 30 jan. 2010
Osaka Contemporary Art Center, South Wing 1st Fl., Room A
